[ChingChuan]

Ik ben de afgelopen tijd meerdere keren in aanraking gekomen met tenenkrommende evangelisatiepogingen.

1. Een bepaalde opleiding laat mensen langs de deuren gaan onder het mom van  een enquête terwijl het dus gewoon bedoeld is om te evangeliseren. Ik vind het niet ethisch (niet goed, niet kunnen, niet correct, niet juist) omdat het in wezen gewoon misleiding is. Mensen moeten gewoon weten waarom je iets doet, het stuit mij tegen de borst om Gods Goede Nieuws onder een voorwendsel te verspreiden.
2. Iemand begon op een forum in een thread over black metal te blaten over bovennatuurlijke machten en satan en aaah probleem (en kreeg vervolgens het hele forum over zich heen). Ook dit vind ik niet ethisch, los van de vraag of ik het er mee eens ben: de discussie win je toch nooit en op deze manier maak je jezelf ontzettend belachelijk. Je schetst dan het beeld dat christenen alleen maar kunnen veroordelen en bangmaken - juist dat idee waar zoveel mensen zich tegen verzetten.

Ook hoor ik héél toch best vaak niet-christenen die een afkeer van het christelijke geloof hebben gekregen door dat 'evangeliseren': iemand vertelde mij bijvoorbeeld dat hem was verteld dat zijn 'leven niet compleet zou zijn zonder God' en dat hij 'nooit ware liefde zou ervaren'. Hij ervaarde die opmerkingen als volstrekt ongepast en onredelijk en hierdoor voelt hij zich er niet direct toe aangetrokken, hoewel hij er op zich wel meer van zou willen weten.

Dus...

Wat denken jullie hiervan?

Enerzijds is er die opdracht, vertel iedereen het evangelie. Anderzijds, mensen kunnen ook érg gekwetst worden door die boodschap (of de manier waarop die wordt verteld...) en zullen zich misschien wel nooit meer openstellen voor die boodschap...

Zijn er 'regels' waar je je aan zou moeten houden bij het evangeliseren? Zijn er regels waar jij je aan houdt? Vertel!

[black fluffy]

als je mensen over het geloof verteld moet je dnek ik vooral heel erg opletten hoe je dat doet, want niet iedereen is hetzelfde, en daarom heeft iedereen een verschillende aanpak nodig

[MH4C]

Inderdaad. Zo'n enquete kan misschien een leuk idee zijn, maar ik denk dat eigenlijk iedereen dan toch een beetje een 'Jehova getuige' idee krijgt. En dat beeld willen we niet graag over onszelf afroepen.
En ik heb inderdaad ook dat topic op dat forum gelezen, en naast het feit dat hij dat gewoon riep, deed die persoon dat ook nog heel onredelijk, denigrerend, en af en toe zelfs beledigend. Dan denk je ook 'moeten wij christenen geen wederzijds respect en naastenliefde toen, en daar vanuit het evangelie laten zien'. Hij bij mensen bij wijze van spreken 'de strot in douwen' werkt toch niet. We kunnen het beter laten zien door ons doen en laten, en als we dan de gelegenheid krijgen om er met iemand over te praten / te evangeliseren, dat ook doen. Dat laat tenminste een goed beeld van ons christenen zien .

[hanneke]

Ik denk dat het langs de deuren gaan geen strak plan is. Je komt op terrein van mensen waar zij jou niet voor uitgenodigd hebben, en soms voelen mensen zich dan aangevallen ofzo. Met een smoesje evangeliseren, zoals dan met die enquetes klinkt mij ook niet goed in de oren. Maar toch wijs ik het niet helemaal af.
Als voorbeeld gebruik ik Peter Scheele (een evangelist, makkelijk te vinden op youtube onder zijn naam). Hij gaat de straat op met de meest uiteenlopende dingen. Hij gaat bijvoorbeeld mensen hun voeten wassen in een prinsenpak, hij nodigd mensen uit voor een feestje (in de hemel), hij speelt op straat het spelletje 'wie van de drie' (Mohammed, Boedha of Jezus), enz.
Met elk van de activiteiten heeft hij als bedoeling om de mensen over God te vertellen en over Jezus. En je ziet aan de mensen dat deze manier aanspreekt.
Peter begint dus niet een hele preek over God, maar nodigt de mensen uit om met hem te praten.

Zelf heb ik me nog niet de ´ware evangelist´ getoont.
Ik begin bijna nooit uit mezelf over God. Soms als mensen met iets zitten ofzo kan ik er wel over beginnen en af en toe hebben sommige mensen gerichte vragen over God of over het christendom.

Ik heb respect voor de mensen die uit zichzelf ineens over God beginnen in geprek met andere mensen die Hem nog niet kennen.

[Jochem]

Ik denk dat evangeliseren altijd moet komen uit je zelf, als een soort 'drang'.
*Een drang van een vuur die in je brandt om het de mensen te vertellen;
*Een drang, omdat je een woord hebt gekregen voor een bepaald persoon;
*Een drang, omdat de ander er zelf naar vraagt en je EINDELIJK wat mag vertellen.

Zelf gebeurt het derde punt bij mij het meest. Je hebt al lang de wens om iemand wat te vertellen, maar nu geeft de ander je een duidelijke reden om dat te mogen doen. Op dat moment komt er ook een verhaal naar boven die ECHT is, geen standaard praatje.

Wanneer je echt gaven hebt van een evangelist zal punt 1 vooral het geval zijn denk ik. Zo is dat denk ik ook met Peter Scheele, maar er zijn er nog veel meer. Ik denk dat wanneer je deze gave echt hebt, het dan ook succes heeft. Dan zal je ook niet met een standaard praatje komen die iedereen snel zat is.

Punt 2 zal altijd uniek zijn. God spreekt unieke woorden over mensen uit. Het verhaal door zo'n woord heen zal nooit een standaard praatje worden.

Helaas is het zo dat het eerste vaak gefaked en opgelegd wordt. Dan ga je rare dingen door langs de deuren te gaan terwijl dat helemaal geen goed idee is. Daarmee zeg ik niet dat het nooit een goed idee is, want als God je dat echt in je hart legt zal het vruchtbaar zijn!

[hanneke]

Mooi gezegt Jochem...

Toch denk ik dat als jij echt de gave van het evangeliseren hebt, dat het dan nog niet automatisch is dat je succes hebt. De mensen in de wereld kijken vaak nou eenmaal met vreemde ogen naar christenen en al helemaal als ze op straat staan te verkondigen wat zij belangrijk vinden.

[daveywingkeung]

Die drang !!
Ik heb echt een periode gehad dat ik die drang ook sterk had.
Maar ik deed er niet veel mee, ja ik zong erover.

Casting Crowns - If we are the body    of    Here i go again
twee hele goeie nummers.

Die drang, ik geloof dat de heilige Geest die veroorzaakt.
Hij geeft je de liefde en de bewogenheid voor andere mensen, om ze te vertellen van God, om hen ook redding te bieden!

Als je met mensen in gesprek gaat, zou je niet bang hoeven zijn of je wel of niet weet wat je gaat zeggen. De heilige Geest legt je de woorden in je mond, ook al heb je het misschien niet direct door dat het de Geest is die door je heen spreekt.
{Marcus 13:11}  -  Hier komt dus "vertrouwen op God" om de hoek kijken!

Niet langs de deuren gaan? Zo werden de discipelen er toch juist op uitgestuurd!!
Ik heb eigenlijk wel respect voor de Jehovah-getuigen.
Ze GAAN langs de deuren. Ik zie het mezelf niet snel doen.
De manier waarop ze met mensen in gesprek gaan, daar ben ik het dan weer niet mee eens.

Ja ik heb een keer kerstkaartjes uitgedeeld, met een project Diverse City. Bij mensen aanbellen en eigenlijk geheel onaangekondigd ze een kaartje meegeven, als blijk van interesse tonen. Zo kwam je ook wel met mensen in gesprek, maar vaak werd het gesprek over geloof door de mensen zelf omzeild. Het was heel spannend om aan te bellen en dan iemand voor je neus te krijgen! (Je was wel met zn tweeen)

We willen toch dat iedereen eeuwig leven krijgt !!??
oh men, wat voel ik me nu klein.
Mijn eigen familie kan ik amper bereiken, laat staan de hele wereld.

Daarom is klein beginnen een hartstikke goed idee!
En ik geloof, als je vertrouwt op God, je voelt je geroepen om te verkondigen, laat je dan weerhouden door niets of niemand.
Met Gods kracht, en met geloof in Hem, zal het wat Jochem mooi gezegd heeft, vruchtbaar zijn ! 

Wat zou ik graag meer evangeliseren dan dat ik nu doe...
Hoewel ik ook denk dat je soms niet beseft dát je aan het ´evangeliseren´ bent door je doen en laten, naar de buitenwereld toe.

´Preach the gospel to all the world, and if necessary - use words´

[ChingChuan]

En wat doe je dan met alle mensen die zich zo beledigd voelden door jouw 'drang' dat ze vervolgens een hekel hebben aan alles wat christendom heet?

Je kunt natuurlijk niet iedereen 'redden' maar is er dan niet een soort van verantwoordelijkheid? Heiligt het doel de middelen?

[Marijke]

Ik denk dat er iets is misgegaan in het 'evangelisatie-proces' als je gesprekspartner er dit (door jouw beschreven) gevoel aan overhoudt.

Bijvoorbeeld:

• Geen spontane, liefdevolle evangelisatie, waardoor er bijvoorbeeld té veel mooie bewoordingen worden gebruikt, maar helemaal geen inleving in de ander (dit voelt iedere gesprekspartner)
• Als je al je woorden van tevoren al bedacht hebt, en vergeet de Heilige Geest te vragen je de juiste woorden voor de juiste persoon te geven (dit kan zóveel prikkeling en irritatie veroorzaken bij de ander!)
• Als mensen zich door je/ door je manier van evangeliseren ingesloten voelen, ik denk dat het haast het belangrijkste van evangelisatie is dat mensen de mogelijkheid hebben zelf te kiezen om te blijven of te vertrekken (dit is bij deur-evangelisatie heel moeilijk te creëeren, al lijkt het me niet onmogelijk)
• enz...

[hanneke]

Nee, ik denk niet dat het dan altijd automatisch aan jou ligt als iemand dat gevoel eraan over houd.
(ik sluit het niet uit, natuurlijk kunnen mensen het op de 'verkeerde' manier doen)

Ik heb zelf een periode gehad dat mensen niet met een praatje over God aan hoefden te komen. Dit zei ik niet hardop, maar ik had er ondertussen wel een gruwelijke hekel aan. In dit geval kan diegene net zo goed zijn best hebben gedaan en de woorden spontaan in zijn mond gehad hebben, het lag volgens mij gewoon aan mij.

Lag het denk jij dan aan diegene?
Ik denk het niet.

[Marijke]

Nah...feit blijft dat je 'evangelisatie' pas werkt als je gesprekspartner erdoor geraakt wordt.
Dus als hij/ zij totaal niet in de stemming is om via een 'praatje' geraakt te worden, dan denk ik dat de evangelisatie manier aangepast had moeten worden.
Ik denk bijvoorbeeld aan: Evangeliseren door je handelen.

Om het ff persoonlijk te maken:
Als jij niet in de stemming was voor een 'praatje over God', maar iemand wilde jou toch de liefde van God doorgeven, dan had dit bijvoorbeeld ook kunnen gebeuren door spontaan hulp aan te bieden voor de moeilijke toets van de week erop.

[hanneke]

Jah lijkt me een goede manier!

[black fluffy]

ik werd laatst aangesproken door 2 onbekende jongedames, heb ik echt zown uur a 1.5 uur mee zitten babbelen over Gd en het geloof... echt heel tof

[daveywingkeung]

ja dat is vet he
als je het niet plant (van plannen, het engelse woord),
maar dat zo'n gesprek dan toch op gang komt!!

bij mn stageschool ben ik dus nieuw maar er zijn nog meer nieuwe mensen die dit jaar voor het eerst zijn. Daar raak je dan snel mee aan de praat omdat je dan allebei nieuw bent.. op een of andere manier is dat makkelijker
Maar goed, ging over het lerarenschap, hoe je tot die keuze bent gekomen en of ik later ook voor de klas ging.
toen vertelde ik dus dat ik bijbelstudie wilde doen, en daar was hij geinteresseerd in; wat is dat?
Dus zo kwam het gesprek tot stand.
Hij geloofde zelf niet, maar hij interesseerde zich in mensen die geloven en vond het bijzonder dat dit zoveel voor mensen kan betekenen.
islam, boeddhisme, christendom - deze drie boeide hem vooral.

Maar hier is het dus mee begonnen, laten weten dat ik christen ben en dat ik er meer mee wil doen omdat ik het belangrijk vind.
Verder niks inhoudelijks verteld oid, maar daar leende de situatie zich op een of andere manier niet voor. het kwam niet aan bod..
Ik vond het wel een goeie kerel - het is sowieso makkelijker om mensen te bereiken die zich interesseren in het geloof, dan mensen die daar niks van willen hebben!!

[black fluffy]

jah klopt. als mensen zich ervoor intereseren praat dat vele makkelijker.

vind iemand het hier lastig om aan niet gristelijke vrienden te vertellen dat je christen bent? ik heb daar wel last van. een aantal vrienden van mij zijn niet gristelijk maar ik vind het gewoon heel lastig om te vertellen... ik schaam me er een soort voor lijkt het wel.